Vervolgens pakt hoofdontwerper Steven Burgess – voor wie het briesje door de bladeren van een kersenboom de inspiratie vormde voor het idee, om een personage met de kracht van de wind te besturen - een Wii-afstandsbediening en Nunchuk, en begint ons door het spel te leiden. Zijn uitbundige enthousiasme werkt aanstekelijk - het is duidelijk dat hij vol passie is voor zijn nieuwe kindje.

“Het gaat zo ongeveer verder waar je gebleven was", zegt Burgess, terwijl we kijken naar een herkenbare scène, waarin Toku een dutje doet voordat het avontuur wederom aan komt waaien. “Toku heeft zijn parachutecape verloren [een cape die Toku in een later stadium van LostWinds bemachtigde, en die de speler de kracht gaf om hoog door de lucht te vliegen, red.], maar Enril heeft nog steeds alle krachten die je had aan het einde van het eerste spel.”

Nadat hij heeft vernomen dat zijn moeder Magdi vermist is, wordt Toku een beetje op gang geholpen door Magmok. Deze pas bevrijde, oude bewaker heeft zijn vrienden gezworen om ze te helpen de berg naar Zomerplasdorp te beklimmen, waar Magdi voor het laatst werd gezien. “Dit gedeelte is als een tutorial voor nieuwkomers”, legt Burgess uit, “terwijl het veteranen direct van het ene naar het andere spel brengt en ze opnieuw vertrouwd maakt met Enrils windkrachten.”

Behendig leidt hij Toku de bergen op; zo nu en dan helpt Magmok bij het beklimmen van hoge klippen of bij het verwijderen van een enorm rotsblok dat de weg verspert.

“Als je het eerste spel gespeeld hebt, mis je op dit moment misschien de parachutecape. Maar maak je geen zorgen, Toku krijgt die uiteindelijk wel weer terug", grinnikt Steven.

Na aankomst in Zomerplasdorp blijkt het dorp hard toe te zijn aan een nieuwe toeristenfolder. Bevroren watervallen en onophoudelijke sneeuwdouches houden het idyllische plaatsje gevangen in een eeuwige winter. Eng ogende sneeuwmonsters liggen op de achtergrond op de loer en nieuwe mutaties van Glorbs – de giftige lastposten die door de kwade geest Balasar als een plaag over de landen van Mistralis zijn verspreid – proberen Toku's voortgang te belemmeren.

“Als je net arriveert, is Toku nog niet op de winterkou toegerust", vervolgt Burgess. “We hebben een temperatuurmeter geïntroduceerd die daalt, naarmate Toku verder de kou in trekt. Hij moet om de zoveel tijd fakkels bereiken om weer warm te worden. Dit geeft een nieuwe draai aan het verkennen in het spel: als je een grot inloopt kan dat leiden tot nieuwe ontdekkingen, maar het kan ook Toku's leven in gevaar brengen.”